بحث امشب برنامه ی "در کوچه پس کوچه های شهر" دیزی و آداب دیزی خوردن است. نان سنگگ و ترشی سیر و ماست و موسیر و سبزی خوردن و پیاز مشت بر سر کوفته، تریت(ترید) و دنبه و فلفل و... آب دهانم را قورت می دهم و همانطور که سرم توی کامپیوتر است به مجری برنامه گوش می دهم که نمی دونم از یکی از دیزی خورها یا دیزی پزها می پرسد: این آبگوشت بزباش چیه؟
-وقتی آبگوشت را با ماست میکس می کنی می شه بزباش.
من و مجری هر دو یک واکنش داشتیم. به هم نگاه کردیم وچشمهامون کوچک شد و دهانمان باز.
- چکار می کنیم؟!؟!؟!
- با ماست میکس می کنیم.
- منظورت اینه که ماست می ریزیم توش؟!
به قیافه ی آقای آبگوشت میکس بزباش نگاه می کنم و یک جورایی خون زبان شناسی ام به جوش می آید.
دلم می خواد بدونم آیا این همون "میکس" زمان ماست که می گفتیم : "آهنگاش میکسه." که گشته و گشته به آبگوشت رسیده یا تلوزیون های محبوب (؟!) کالیفرنیا اند که پشت شلختگی این زبان جدید اند.
اوضاع خیلی خرابه. باور کنید!
نه این که با کلمه انگلیسی مشکل دارم. نه ! می دونم چپ و راست ریخته.
من خودم در چند قدمی سی وسه پل در "کافه شاپی" با دیوارهای سرخ و میز وصندلی های سیاه و زرد براق ، "میلک شیک" و"اسنک" خورده ام و قیس هم نکشیده ام.
ولی نمی دونم چرا تریت و"میکس" با هم از گلویم پایین نمیره!!!
پایین نمی ره حتا با دوغ محلی.
پ.ن۱: این موجود زنده بودن زبان هم ما را کشته.
پ.ن ۲: از این کار پی نوشت نوشتن خیلی خوشم آمده است.
